HIKEN! – Cecilia Quinteros & Alex Elgier

Pan y Rosas presenteert ‘€˜Hiken!’€™, een vrije improvisatie van bijna een half uur door het Argentijnse duo Alex Elgier en Cecilia Quinteros. Na het uitroepen van de titel zet het tweetal meteen hard in met volkomen vrij en fel spel op piano (Elgier) en cello (Quinteros). Na een minuut of twee daalt de rust in en zet Elgier donkere, kalme tonen neer, waar Quinteros met korte piepende en knarsende streken op antwoordt. Zo ontrolt ‘€˜Hiken!’€™ zich verder. Rustige, bedachtzame passages en opgewonden spel komen organisch uit elkaar voort; bijna stiltes – af en toe slechts een bijzonder zachte tik op de snaren – en fel, nerveuzige fragmenten wisselen elkaar af. Zoals je mag verwachten bij een goede improvisatie luistert het tweetal goed naar elkaar, reageert het op elkaar en slepen Elgier en Quinteros elkaar mee in hun bewegingen. Een enkele keer zet met name Elgier fragmenten van suggesties van een melodie neer, die al even snel weer uiteenvallen. Een mooie passage: hoe langer de streken van de celliste worden, hoe meer er felle aanvallen op de pianotoetsen bijkomen. Als geheel een mooi resultaat, met evenwicht in inbreng, dat misschien niet bijzonder verrassend of onderscheidend is, maar absoluut met smaak kan worden genoten. Ook bij herhaalde beluistering. Gratis of tegen vrijwillige bijdrage te downloaden vanaf de site van Pan y Rosas.

Por Gonzo Circus

 

Anuncios

Hiken!

“It starts with a shouten “Hiken!” and the Argentinian duo Elgier and Quinteros immediately let fly. He plays piano, she plays cello, and together they make more racket than most quartets, their chaotic improv conducted with a jerky energy that verges on the comedic. Explosive moments are balanced by subtler pasagges where the pair hunker down, working microscopicaly at their instruments with the surprising grace of a contortionist folding himself into a suitcase”. The Wire

Hiken!

Por “the modern folk music of america”

alex elgier and cecilia quinteros – hiken!

hiken!‘ is a long form improvisation for cello and piano by the argentinian duo of alex elgier and cecilia quinteros. it’s an abstract and energetic piece of music, starting with a vocal exclamation before diving into the languages and possibilities of the two versatile instruments involved. the textures and moods vary throughout the length of the song from chaotic to meditative, with moments that celebrate the maximum presence of sound and spans that revel in its near absence.
i especially enjoy the passage from roughly 5 to 9 minutes in, a middle-intensity rumble that foreshadows a lull in the piece, as well as the stately, dissonant climax around minute 14, which is followed by a meticulous study in melodic and rhythmic decay. there are tons of beauty to be lifted across the length of this song, with the potential to manifest itself differently with repeated listens. highly recommended for fans of free jazz and contemporary classical music.